پاییز

چو بر گرفت صبا چادر از سر بستان

برهنه هر چه به بستان چو کودکی عریان

برفت موسم گل در بهار و شد پاییز

ز هر کرانه روان، برگهای سرگردان

به غیر بید که اصرار او به مستوری است

خزان به گلشن بستان، چو رستم دستان

ولی دریغ که اصرار بید پایان یافت

ز هم گسست به فرمان لشکر طوفان

به یک اشاره، همه برگها روان گشتند

به کوچه و به هیابان رسید تا ایوان

پس از خزان درختان به شاخگان بارید

ز ابرهای سیه، برف و از پی اش باران

اصغر رنجبر